Gdzie mieszka wyobraźnia?

Ostatnio czuję się przytłoczona nauczaniem zdalnym. Kończą mi się pomysły.

Wdał się tu jakiś marazm. Niechęć.

Brakuje mi normalnych lekcji. Spotkań z uczniami. Rozmów podczas przerw. Spontaniczności. Teraz tematów, które omawiam, jest dużo mniej. Skupiam się na poznanych wcześniej zagadnieniach, nie wprowadzam zbyt dużo nowości, chcę, by uczniowie mogli sobie sami poradzić z materiałem, który muszą zrobić.

Nie oszukujmy się, nawet najbardziej zaangażowany w pracę nauczyciel, nie jest w tej chwili w stanie wyjaśnić tematów tak, jak zrobiłby to twarzą w twarz.

Jednak staram się, nie poddaję się, walczę. Czasem z lepszym, czasem z gorszym skutkiem.

W czwartek z uczniami klasy szóstej omówiliśmy wiersz Pudełko zwane wyobraźnią Zbigniewa Herberta. 

Wciąż szukam swojego sposobu na omawianie poezji. Chciałabym, żeby uczniowie ją poczuli, wniknęli w temat. Nie zawsze się udaje.

Na temat wiersza Herberta przygotowałam krótką prezentację. Fajerwerków nie ma, ale może przydać się do zwyczajnej lekcji. Korzystałam z podręcznika Nowej Ery. 

Osoby, które mają chęć zobaczyć tę lekcję, zapraszam tutaj. :)

Czasownik - lekcje online

Sytuacja w kraju nie wygląda najlepiej. 

Szkoły zostały zamknięte i w wielu miejscach odbywają się zajęcia online. 

Ja również będę wysyłać moim uczniom zadania, które mają wykonać danego dnia. Dziś przygotowałam aplikacje dotyczące powtórzenia wiadomości na temat czasownika. Użyłam do tego strony learningapps. 

O to linki do zadań:

a. czasowniki dokonane i niedokonane

b. wykreślanka - czasowniki

c. grupowanie czasowników ze względu na czas

d. formy gramatyczne czasowników - krzyżówka

e. określanie form gramatycznych czasowników

W najbliższych dniach będę jeszcze tworzyć zadania dotyczące lektury "Ania z Zielonego Wzgórza", innych części mowy, a także czytania (a może nawet słuchania) ze zrozumieniem. 

Zachęcam do śledzenia mojej działalności, będę wrzucać pomysły na kolejne zajęcia. 

Trzymajcie się w tym trudnym czasie. :)

Co zamiast kartkówki z lektury?

Jeszcze do niedawna byłam "fanką" robienia kartkówek z lektur. W ten sposób wiedzę sprawdzali moi nauczyciele ze szkoły podstawowej, gimnazjum i liceum. 

Zawsze przed omawianiem lektury pisaliśmy kartkówkę. Do dziś miło wspominam tych nauczycieli, więc uznałam ich sposób działania za właściwy.

Po pewnym czasie złapałam się na tym, że sama części rzeczy, o które pytam, nie pamiętam. Nie były to pytania bardzo szczegółowe, ale przy pierwszym przeczytaniu nie będziemy pamiętać wszystkiego. 

Uznałam, że lepiej, by uczniowie skupili się na treści i na spędzeniu miłego czasu z książką niż zastanawianiu się nad tym, co może być na kartkówce.

Przed omawianiem lektury proszę o uważne czytanie, zaznaczanie fragmentów, robienie notatek, a potem rywalizujemy.

Ostatnio z szóstą klasą omawialiśmy Hobbita. Na pierwszej lekcji opowiedziałam uczniom o życiorysie Tolkiena, wspomniałam różne anegdoty i prywatne historie autora. Ileż emocji wzbudziła w nich informacja, że mężczyzna nie mógł spotykać się z ukochaną dziewczyną! 

Uczniowie bardzo się zaangażowali - słuchali jak zaczarowani, co bardzo mnie ucieszyło (wykorzystałam tę stronę https://tolkien.com.pl/). 

Na kolejnej lekcji wykorzystałam grę przygotowaną przez GWO - Między nami graczami. 

Uczniowie podzielili się na cztery grupy. Otrzymali ode mnie mapy, list od Gandalfa, przeanalizowaliśmy dokładnie zasady gry (dla mnie to również było pierwsze spotkanie z Hobbitem w tym wydaniu) i zaczęliśmy grać.

Dzieci były bardzo zaangażowane, każdy miał wyznaczone zadanie i musiał o nim pamiętać. Jestem zdziwiona, bo nawet się nie kłócili.

Poświęciliśmy na grę dwie lekcje, ale to wciąż było za mało. Najbardziej wytrwałym graczom udało się otworzyć dwie na cztery bramy wiedzy.

Uczniowie byli bardzo zadowoleni i pytali kiedy znowu będziemy grać. 

A Wy jak sprawdzacie czy Wasi uczniowie przeczytali książkę? 

Pierwsza lekcja w nowym roku szkolnym ;)

Od dawna nie udało mi się nic wymyślić - byłam dość mocno zajęta prywatnym życiem i blog zszedł na dalszy plan - więcej działałam w rzeczywistym świecie.

W czerwcu byłam prawie pewna, że nie czekają mnie żadne zmiany w nowym roku szkolnym. Okazuje się, że jednak będę uczyć czwartą klasę. 

I wiecie co?

Nie mogę się już doczekać!

Wprowadzanie czwartoklasistów "w dorosły" świat jest niezwykłym doświadczeniem. Nie jest to łatwa praca - trzeba przestawić dzieci z zupełnie innego trybu pracy, przekonać do siebie rodziców, żeby uwierzyli, że ich dzieci świetnie sobie dadzą radę i nikt nie zrobi im krzywdy. 

W ubiegłym roku szyfrowałam lektury (w taki sam sposób jak TUTAJ). W moim przypadku to się nie sprawdziło - część uczniów zgubiła te kartki, nie wkleiła ich, zapomniała, nie przepisała i cały rok dopytywali "a co będziemy czytać?". Dlatego też zabawę z szyfrowaniem zostawię na późniejsze lekcje, a dla moich gagatków przygotowałam gotowe listy lektur. 

Nie jest to nic innowacyjnego, ale jeśli macie ochotę pobrać, zobaczyć to zapraszam TUTAJ. 

Postanowiłam też ułatwić moim czwartoklasistom życie i trochę więcej powiedzieć o prowadzeniu zeszytów. Chciałabym, żeby te zeszyty faktycznie im służyły i w ósmej klasie były swego rodzaju "bazą wiedzy". Zasady do pobrania TU. 

Na pewno skorzystam z okazji, by poznać moich nowych uczniów, jestem bardzo ciekawa ich zainteresowań i pasji. Jeszcze nie stworzyłam takiej karty, ale jak to zrobię - dam znać.

A Wy? Jak witacie swoich uczniów? Macie już zaplanowane pierwsze lekcje? Dajcie znać!